Letter of Blemmydes to John III Vatatzes:
‘ἅς [συκοφαντίαι] ἄνθρωπος ἐλάλησεν, ἀλλ’ ὁ διδάξας ὄφις
ὄφις ὁ παναρχέκακος, ὄφις ὁ βροτοκτόνος
ὄφις τῆς ἔχθρας ὁ πατήρ, τοῦ ψεύδους, τῆς ἀπάτης,
ἐξ ὧν λαμβάνει τήν ἀρχήν πᾶσα συκοφαντία
λαμβάνει μέντοι τήν ἰσχύν εἰς ἀνίσχυρον γνῶσιν.
ὅπου δέ γνῶσις ἰσχυρά, κρατίστη, στερροτάτη,
ἐκεῖθεν ψεῦδος τρέπεται, φεύγει μακράν ἀπάτη.
ἔχθρα προκύψαι δέ ποσῶς μή παραχωρουμένη
ἐκδαπανᾶ τόν ἔχοντα, συντήκει, κατεσθίει,
καί θριαμβεύει τήν ἐντός μανίαν ἐκ τῶν ἔξω
λέγουσιν ὡς Ἀλέξανδρος ὁ μέγας, ὁ Φιλίππου,
ἀκούσας ὡς ὑβρίζει τίς αὐτόν, ἀνταπεκρίθη.
«ἀπόντα καί τυπτέτω με», μνήμης ἄξιον φήσας.
ἀλλ’ ὄντως ἀξιώτερον καί θαύματος καί μνήμης
ὁ λόγος, ὅν ὁ μέγιστος εἴρηκεν αὐτοκράτωρ
ὡς γάρ ἐγώ ταῖς ὑλακαῖς ὡς δήγμασιν ἐπλήγη
τοῦ λυσσοκαρχαρόδοντος κερβέρου ταρταρίου
καί τόν ὑπερουράνιον θεόν ἐπεβοώμην
τόν τῇ χειρί κατέχοντα καρδίαν βασιλέως
τῆς ἀληθείας μάρτυρα γενόμενον ἐλέγξαι
τάς παμψευδεῖς διαβολάς τῆς παμβασκάνου γλώσσης
τῆς τελχινοτιτανικῆς ἐρινυώδους κάρας
τῆς τυφωνοκορυβαντοχιμαιρυδρογοργόνης
πολυφυοῦς, πολυμιγοῦς, θηρός παναλλοκότου
ποικιλομόρφου τέρατος, κακοῦ πολυσυνθέτου’
from l.92 onwards:
‘ὤ φρόνησις βασιλική, φρόνησις ὑπερτάτη
φρόνησις ὑπερβάλλουσα, φρόνησις ἀκροτάτη.
ὤ γνῶσις ἀπαράμιλλε, γνῶσις ἀρχικωτάτη,
γνῶσις ὑπερασύγκριτε, γνῶσις ἐξηρημένη.
ὤ σύνεσις ὑπερφυής, σύνεσις θαυμασία
σύνεσις ὑπερέξοχε, σύνεσις οὐρανία.
σύνεσις, γνῶσις, φρόνησις, αἱ τρεῖς ἐκ τῆς τριάδος
τῆς πρώτης κυριότητος, τῆς πρώτης κραταρχίας’.
Τοῦ ὀσιωτάτου ἐν μοναχοῖς, ἱερωτάτου καί φιλοσοφωτάτου κυροῦ Νικηφόρου τοῦ Βλεμμύδου πρός τόν ἀοίδιμον βασιλέα κυρόν Ἰωάννην τόν Δούκαν, Heisenberg, A. (ed.), in Nicephori Blemmydae Curriculum vitae et Carmina (Leipzig 1896).